HOE HET MET ONS GAAT

Hallo lieve mensen! Eindelijk daar ben ik weer. Ik ben er ‘even’ tussenuit geweest. Wie mij volgt op Instagram heeft al kunnen lezen dat we na de geboorte van June een meer dan lastige start hebben gehad. De eerste maanden zaten we helaas absoluut niet op een roze wolk en op sommige momenten vroeg ik mij echt af of er überhaupt mensen zijn die dat wel echt hebben. Maar dat terzijde.

Ik zal jullie alle details besparen want daar zit natuurlijk niet iedereen op te wachten. Maar omdat ik zoveel lieve berichtjes heb ontvangen over hoe het nu met ons gaat wil ik toch even een beknopte update met jullie delen. Laat ik beginnen met het positieve nieuws: June heeft zich inmiddels ontwikkeld naar een heerlijk vrolijk meisje (zie foto hierboven) die de wereld volop aan het ontdekken is. En ook ik begin stapje voor stapje weer steeds meer op de oude vertrouwde vrolijke ik te lijken.

Dit was echter een geruime periode na de bevalling allesbehalve het geval. Ons kleine meisje was ontzettend verdrietig en onrustig en dit was zowel emotioneel als fysiek voor ons en June erg zwaar. We wilden ons lieve meisje troosten en vasthouden maar ze was zo onrustig dat ze zich van ons afduwde. Natuurlijk was dit niks persoonlijks maar toch voelt dat, als kersverse moeder en vader, natuurlijk wel een beetje zo. We deden er alles aan om haar te troosten maar niks leek te helpen. Haar in een draagdoek strak tegen ons aanhouden zorgde wel voor een beetje rust. Meestal gaf ze zich dan na een half uur huilen over en viel ze in slaap.

Na drie maanden van alles te hebben geprobeerd is June uiteindelijk een week ter observatie in het ziekenhuis opgenomen. Wat was het moeilijk, om onze kleine hummel daar achter te laten. De conclusie/diagnose was een combinatie van koemelkallergie, reflux, motorische onrust en een gevalletje van ze wil meer dan dat ze kan. We zijn haar andere voeding gaan geven (neocate met een toevoeging van johannesbroodpitmeel), haar ieder slaapje gaan inbakeren (met de pacco inbakerdoek) en zorgen voor rust en regelmaat. Dit heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ze in ieder geval redelijk begon te slapen. 

Het ging beetje bij beetje en stapje voor stapje beter met June. Helaas was ik toen juist degene met wie het slechter ging en betaalde ik de tol van voorgaande maanden. De eerste drie maanden dat June ontroostbaar was hadden mij, zo bleek, totaal gesloopt. Ik kon niet meer ontspannen en van alledaagse dingen genieten. Als iemand aan mij vroeg hoe het ging barstte ik in huilen uit. Ik ben hulp gaan zoeken en besloot in overleg met de huisarts en bedrijfsarts mijn werkzaamheden even volledig neer te leggen. 

Deze periode van offline en niet aan het werk zijn heeft mij ontzettend goed gedaan en ik begin iedere dag weer een beetje dichter bij mijzelf te komen. Een betere ik zelfs. Iemand die meer naar haar hart luistert in plaats van naar haar hoofd. Ik durf weer meer op mijn gevoel af te gaan en een mooier cadeau had ik mezelf en ons gezin niet kunnen geven want ik ben iedere dag weer een stukje meer Zen (hiermee bedoel ik uiteraard niet onze hond 🙂 ). Wat geniet ik toch weer iedere keer met volle teugen van die vertederende mooie lach van June. De afgelopen maanden hebben we elkaar, en ook mezelf, echt heel goed leren kennen en ondertussen weet ik hoe ik er voor haar kan zijn en kan troosten. Dit geeft mij tranen in mijn ogen van geluk.

Lieve mensen ik ben er nog niet helemaal en zoals met alles in het leven gaat het met vallen en opstaan maar jullie gaan snel weer meer van mij horen.

With love,
Anne

You Might Also Like

7 Comments

  • Reply
    Sascha
    16 oktober 2018 at 13:16

    Wat mooi en eerlijk geschreven. Een hoop verdriet wat je liever bespaart was gebleven. Rustig aan meid, dikke knuffel 😚

  • Reply
    Leen
    16 oktober 2018 at 13:39

    Heel herkenbaar..
    Zie mijn persoonlijk bericht aan jou.

  • Reply
    Astrid Thomassen
    16 oktober 2018 at 14:03

    Hi zal niet te veel uitweiden over Mn eigen situatie maar wij hebben precies t zelfde mee gemaakt. Gelukkig hebben wij nu 5 weken de 2e bij en snap ik nu pas hoe t ook kan. Heel veel liefde en geluk gewenst. Je komt er echt uit !

  • Reply
    Michelle
    16 oktober 2018 at 16:00

    Hai Anne,

    Herkenbaar verhaal! Ook hier zo’n kleine alleswiller. Ook twee keer een week in het ziekenhuis gelegen: verborgen reflux, onrust, teveel prikkels in zich opnemen en die nog niet kunnen verwerken. Heel moeilijk om je kleine meisje zo te zien vechten. Ik maakte me zo’n zorgen en was inderdaad ook zo moe. Rust, regelmaat, medicijnen voor de reflux, de pacco en tijd waren ‘het medicijn’. Inmiddels is ons moppie bijna 14 maanden en is het zo’n vrolijk meisje. Nog steeds neemt ze alles in zich op en heeft ze een sterke eigen wil, maar nu ze groter is en zichzelf beter kan reguleren, gaat het super goed.
    Het kost tijd, maar maak je geen zorgen. Het komt goed! En uiteindelijk is het alleen maar positief: het worden kindjes met een sterk karakter die het kaas niet van hun brood laten eten. En als mama word je ook steeds zekerder en rustiger. Je doet het super goed als ik het zo hoor, houd vol… het wordt alleen maar leuker!

    Groetjes Michelle

  • Reply
    Ella
    18 oktober 2018 at 12:22

    Fijn om te horen dat het alweer iets beter gaat. Sterkte!

  • Reply
    Nadine
    24 oktober 2018 at 10:57

    Goed dat je even een break hebt genomen van alles. Soms is dat nodig om weer even op adem te komen!

  • Reply
    Emma
    2 november 2018 at 09:28

    Wat mooi geschreven zeg! Inderdaad goed dat je even een pauze hebt genomen zodat je even tijd voor jezelf en je gezin hebt gehad.

  • Leave a Reply